Urbanus zet Meuris en Milquet in hun blootje
Onderwerp: Jan Bosschaert
Voor een fijn kennerspubliek is gisteravond alweer het vijfde album van de 'Geverniste Vernepelingskes' voorgesteld. Uiteraard van het beruchte huis Urbanus - Jan Bosschaert. En toch waren er weer de nodige BV's die er niet om malen letterlijk in hun blootje te worden gezet.
Geverniste Vernepelingskes
Eén van de - nu ja - slachtoffers is Stijn Meuris. In het verhaaltje `Joëlle Bordel'-eerder verschenen in maandblad Ché - worden naast Limburgs opperkineet ook Roland, Jan De Wilde (als 'godfathers van de Vlaamse rock'), Joëlle Milquet, lapzwansduo Urbanus-Bosschaert én een ruftende mammoet opgevoerd in een prehistorisch decor. U moet het zien om het te geloven. Maar in welke categorie hoort Meuris thuis? Die van de geaffronteerden of die van de vereerden?
"Die van de vereerden, uiteraard. De Vernepelingskes zijn natuurlijk geen schoolvoorbeeld van hoogstaande Belgische stripcultuur. Ze zijn platvloers en sympathiek tegelijk. Iets wat je nu eenmaal van iemand als Urbanus mag verwachten. Ik vind het fantastisch dat Urbanus in dat korte, pandemonische bestek er toch altijd in slaagt een begin, midden en einde te verzinnen. En het blijft grappig figuren als K3 in hun blote in een pakweg Afrikaanse stoofpot te zien belanden. Ik neem aan dat iedereen nu ongeveer wel aan bod is gekomen, zeker? En neen, Urbanus en Bosschaert hebben het me niet gevraagd, maar ik vind het helemaal niet erg. Ik vind het zelfs een eer. Allez, een kleine eer."
Woehoe
En wat noopt Urbanus ertoe om de zoveel jaar het BV-dom, zéér inclusief hemzelf en Bosschaert, voor schut te zetten?
"Het moeten strips blijven waarin iets plezant gebeurt. 'De Vernepelingskes' zijn zo geconcipieerd, zijn er zo over, dat je er niet zwaar aan kan tillen. Bovendien maken we in de eerste plaats onszelf belachelijk. Toch? En zij die er zwaar aan tillen, die komen gewoon niet naar ons feestje. Zo simpel is het. M'n favoriete strip? Dat is als bij 'Sophie's Choice'. Hoe kan je nu kiezen tussen je kinderen? Ah, je bedoelt m'n favoriet verhaaltje in dit album? Misschien toch wel die flashback-aflevering waarin Jan en ik als kleine snotapen wafels verkopen en zo bij La Esterella en Tante Terry aanbellen om uiteindelijk bij een pater te belanden. Woehoe."
(Het Belang van Limburg / Gazet van Antwerpen 4 September 2008)
